اولین ساختمانی که در ایران می توان به آن عنوان های تک اطلاق نمود

ورزشگاه «تختی» اولین ساختمان در ایران است که می توان به آن عنوان «های_تک» را اطلاق نمود. این ورزشگاه که در سال ۱۳۵۳ افتتاح شده، با گنجایش ۳۰۱۲۲ نفر، پنجمین ورزشگاه بزرگ ایران است. با ورزشگاه تختی و معمار و طراح آن؛ دکتر جهانگیر درویش، در ادامه بیشتر آشنا شوید.

دکتر جهانگیر درویش
دکتر جهانگیر درویش

درباره طراح

جهانگیر درویش، در سال ۱۳۱۲ در ورامین در باغ بزرگ پدری خود -که بعدها بنای کارخانجات قند ایران شد-، به دنیا آمد. وی دوران متوسطه را در دبیرستان‌های البرز و هدف گذراند و سپس به مدت دو سال (از سال ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۶) در رشته معماری دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران تحصیل کرد. پس از آن برای ادامه تحصیل رهسپار رم شد. وی در سال ۱۳۴۱ موفق به اخذ دکترای معماری از دانشگاه پلی تکنیک تورین شد. فعالیت حرفه‌ای درویش از سال ۱۳۴۱ در ایتالیا، آمریکا و ایران آغاز شد. او در سال ۱۳۴۴ موسسه معماری درویش در تهران و در سال ۱۳۶۲ آتلیه معماری درویش در ایتالیا را تاسیس کرد. پروژه‌های درویش طیف گسترده‌ای را شامل می‌شود. از جمله کارهای شاخص این معمار برجسته می توان به ورزشگاه تختی در تهران و ساختمان مرسدس بنز در تورین ایتالیا اشاره کرد.
ورزشگاه تختی
ورزشگاه تختی

در این ورزشگاه شاهد نوآوری‌های زیادی چه در سامانه پوشش کششی و چه در استخوان‌بندی بتنی طراحی هستیم. مدل‌سازی سیستم کابلی در دانشگاه ساری (Surrey) انگلستان و پلی تکنیک لندن و محاسبات پوشش فضا توسط فرانسوی‌ها (شرکت B.E.T.CETAC) انجام شده است.

مجموعه ورزشگاه تختی، دارای سالن‌های چند منظوره ورزشی، پیست دوچرخه سواری، زمین چمن فوتبال (برای مسابقات رسمی) و زمین‌های خاکی و چمن برای بازی‌های محلی است. این ورزشگاه برای بسیاری از ورزشکاران یادآور تمرینات و مسابقاتی فراموش نشدنی است.

ورزشگاه تختی
ورزشگاه تختی
ورزشگاه تختی به مناسبت بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ ساخته شد. این ورزشگاه که در محدوده جنوب شرقی تهران (محله قصر فیروزه) واقع شده، نخستین مجموعه‌ای است که در پوشش وسیع بخشی از ساختار آن سیستم کابلی به کار رفته است. از آنجایی‌که این ورزشگاه بر اساس نقشه تاج فرح طراحی شده، پیش از انقلاب آن را ورزشگاه فرح می‌خواندند.
جایگاه تماشاچیان
جایگاه تماشاچیان

جایگاه تماشاچیان در این ورزشگاه به شکل نعل اسب و پشت به نور طراحی شده است پوشش سقف آن به گونه‌ای است که تقریبا دو سوم از تماشاچیان در سایه قرار گرفته و مسلط به زمین بازی هستند. پوشش سقف از دو سمت توسط سیستم سازه‌ای کابلی و از طرف دیگر توسط اتصال به بتن میسر شده است. در واقع دهانه‌ای به فاصله ی ۲۳۵ متر به گونه‌ای پوشیده شده که در زمان خود غیرممکن به نظر می رسید. طرح سازه کابلی این بنا آن را به سبک های_تک در معماری نزدیک می‌کند. سبکی که به استفاده بدون پوشش از المان‌های صنعتی و عناصری چون فلز، کابل، شیشه و نظایر آن شناخته می‌شود.

NULL

NULL